Blooms Corda: muzyka o śnie i bezsenności

Ten tekst kultury sieciowej, opublikowany na profilu Suspilne.culture, przedstawia muzyczno‑artystyczny świat Blooms Corda oraz jego frontmana Danyła Halika (укр. «Данило Галич»), którego album Somnambula staje się punktem wyjścia do refleksji nad snem, bezsennością, eskapizmem i doświadczeniem życia w warunkach wojny. Komentarz medialny: „Muzykę zespołu Blooms Corda określa się raz jako idealny soundtrack ulicy Rejtarskiej i kijowskich hipsterów, raz jako inteligentną muzykę dla introwertyków. Somnambula to oda zdrowemu snu, muzyczne badanie tego, jak bardzo nam go brakuje. Płyta składa się z dwóch części: bardziej intymnej, akustycznej, oraz dynamiczniejszej, zagranej w pełnym składzie. W krótkim wywiadzie z frontmanem Danyłem Halikiem rozmawiamy o symbolice, snach i ukrytych sensach nowego albumu”.

Kolejne kadry ukazują artystę w przestrzeniach natury — w lesie, na trawie, pod drzewami — co tworzy wizualny kontrapunkt dla tematów, które porusza: nocnych lęków, powracających snów, obecności zmarłych w wyobraźni, a także prób zachowania równowagi w świecie pozbawionym stabilności. W tekstach towarzyszących zdjęciom Halik mówi o somnambulicznych stanach, o snach, w których pojawiają się zmarli i milczą, o poczuciu życia „jak we śnie”, o bezsenności nasilonej przez nocne ostrzały, a także o tym, co pomaga mu zasnąć w momentach lęku. W innym fragmencie opowiada o snach, które okazują się wizjami realnych miejsc, o mistycznym doświadczeniu obecności zmarłych, którzy powracają w ciszy, oraz o osobistych przemianach, które przeżył w ostatnich latach — większej wrażliwości na piękno prostych rzeczy, na światło, na przypadkowe spotkania z naturą.

Album Somnambula zostaje opisany jako „oda zdrowemu snu w czasie, gdy najbardziej go brakuje”, a jego struktura — podzielona na część akustyczną i część pełnozespołową — odzwierciedla napięcie między intymnością a dynamiką, między wyciszeniem a przebudzeniem. W jednym z kadrów pojawia się lista filmów o eskapizmie, co wzmacnia interpretację albumu jako próby ucieczki od rzeczywistości, ale jednocześnie jako próby jej zrozumienia poprzez sny, symbole i introspekcję. Całość materiału tworzy portret artysty funkcjonującego w stanie permanentnego napięcia — między snem a jawą, między lękiem a twórczością, między wojenną rzeczywistością a próbą zachowania wewnętrznej integralności.

W tym kontekście kluczowe znaczenie ma sama nazwa albumu. W kulturze ukraińskiej słowo „сомнамбула” oznacza nie tylko lunatyka, lecz także osobę poruszającą się w stanie spowolnienia, otępienia, wyczerpania — kogoś, kto „ходить як сомнамбула”, czyli funkcjonuje na granicy bezsenności i wyczerpania. To określenie opisuje stan, w którym człowiek wykonuje ruchy automatyczne, pozbawione energii, jakby odłączony od własnego ciała. W warunkach współczesnej Ukrainy, zwłaszcza w regionach południowych i wschodnich, gdzie alarmy przeciwlotnicze potrafią brzmieć dwadzieścia godzin na dobę, a nocne ostrzały uniemożliwiają jakikolwiek odpoczynek, somnambulizm staje się doświadczeniem zbiorowym. Ludzie żyją w stanie chronicznego niedoboru snu, a ich codzienność przypomina funkcjonowanie „jak somnambula” — w półśnie, w napięciu, w nieustannym oczekiwaniu na kolejny sygnał zagrożenia. W takich warunkach twórczość staje się niemal niemożliwa, ponieważ wojna odbiera człowiekowi podstawową fizjologiczną możliwość regeneracji.

Dlatego w albumie Somnambula tak silnie wybrzmiewa temat snu: to nie eskapizm, lecz próba odzyskania elementarnej stabilności, którą wojna zniszczyła. Sen staje się symbolem utraconego porządku, a bezsenność — znakiem życia w stanie ciągłego zagrożenia. Somnambula to figura człowieka, który trwa mimo braku sił, który porusza się w świecie rozchwianym, ale nie zatrzymuje się — i właśnie dlatego ta metafora staje się tak trafna dla opisu współczesnego ukraińskiego doświadczenia.

W tym sensie twórczość Blooms Corda ma wyraźnie konfliktogenną podstawę, ponieważ wyrasta z napięcia między wewnętrznym światem artysty a zewnętrzną rzeczywistością wojny, która destabilizuje rytm życia, sen i poczucie bezpieczeństwa. Konfliktogenność ujawnia się tu nie poprzez przedstawienie przemocy, lecz poprzez jej psychiczne skutki: somnambuliczne stany, sny o zmarłych, chroniczną bezsenność, poczucie nierealności i rozchwiania. Album Somnambula staje się próbą poradzenia sobie z tym napięciem poprzez muzykę, która nie ucieka od traumy, lecz ją przetwarza, tworząc nowy język emocjonalny i nową formę wrażliwości.

Dzięki temu twórczość Blooms Corda wpisuje się w proces katharsis ukraińskiej sztuki 2022–2025. Wojna staje się impulsem do stworzenia nowej estetyki, nowej intymności i nowej formy ekspresji, w której sen i bezsenność stają się metaforami życia w kraju poddanym ciągłemu zagrożeniu. Somnambula jest świadectwem tego, jak sztuka reaguje na traumę nie poprzez patos, lecz poprzez subtelne, introspektywne przetworzenie doświadczenia, w którym sny, lęki i pragnienie odpoczynku splatają się w jeden pejzaż emocjonalny. W ten sposób album Blooms Corda staje się częścią szerszego procesu odnowy ukraińskiej kultury — procesu, w którym sztuka nie tylko opisuje wojnę, lecz także pomaga przetrwać jej skutki, tworząc nowy język dla doświadczenia, które wciąż trwa. © Yana Hladyr 2026