Iryna Bobyk – pisarka, żołnierka, weteranka, wolontariuszka

Ten tekst kultury sieciowej przedstawia post poświęcony Irinie Bobyk (ukr. Ірина Бобик), pisarce, weterance i wolontariuszce. Lewą część kadru zajmuje portret autorki: krótkie włosy częściowo wygolone, splecione w cienkie warkoczyki, wyraziste spojrzenie skierowane w bok, co nadaje fotografii charakter siły, determinacji i wewnętrznej koncentracji. Po prawej stronie umieszczono okładkę jej książki „Двоїна”, utrzymaną w estetyce ilustracyjnej: profil postaci o długich włosach, przedstawiony w miękkiej, płynnej kresce, na tle przechodzącym od zieleni do błękitu. Pod portretem widnieje nazwisko autorki zapisane dużymi czarnymi literami, a w dolnej części kadru znajdują się logotypy 3MIN, Chytomo i Książkowego Arsenału. W bocznym opisie przedstawiono Bobyk jako pisarkę, weterankę i wolontariuszkę, a także wspomniano o jej poezji oraz o książce „Двоїна”, wydanej przez wydawnictwo Bilka. Wydawnictwo charakteryzuje jej twórczość słowami: „Iryna Bobyk pisze tak, jak pisałyby nasze babcie, które przetrwały Hołodomor, rozstrzelania mężczyzn, śmierć dzieci, niewolniczą pracę i wszystkie «uroki» radzieckiej okupacji, która dziś przeszła w okupację rosyjską i dokonuje tych samych okrucieństw na naszych ziemiach — tak pisałyby nasze babcie, gdyby po tym wszystkim dano im karabin snajperski, nauczono je liczyć poprawkę na wiatr i pokazano, gdzie siedzi wróg”. Całość została zaprezentowana w ramach projektu „Witryna nowości” realizowanego przy wsparciu Fundacji ZMIN i festiwalu Książkowy Arsenał.

W perspektywie katharsis sztuki ukraińskiej lat 2022–2025 twórczość Iriny Bobyk wpisuje się w nurt literatury, która łączy doświadczenie wojny z indywidualną pamięcią i tożsamością. „Двоїна” funkcjonuje jako zapis podwójnego zmagania: z rzeczywistością wojenną oraz z własną historią. Katharsis ujawnia się tu jako proces odzyskiwania głosu poprzez słowo, które łączy perspektywę weteranki, wolontariuszki i pisarki. Obecność autorki w przestrzeni sieciowej — poprzez fotografię, okładkę, cytat i opis — wzmacnia wymiar sieciowej artystyczności: tekst i obraz stają się częścią wspólnego archiwum wojny, w którym indywidualne doświadczenie zostaje utrwalone i udostępnione odbiorcom. Dzięki temu „Двоїна” funkcjonuje jako sztuka świadectwa, w której katharsis przybiera formę przywracania sensu i podmiotowości poprzez literackie przepracowanie doświadczeń granicznych.

© Yana Hladyr 2026