Rzeźba Kyryła Huzenki

Karuzela opublikowana przez Kultprostir przedstawia trzy rzeźby Kyryła Huzenki i stanowi spójny tekst kultury sieciowej, w którym forma wizualna zostaje powiązana z jednoznacznym kontekstem wojennym. Komentarz redakcyjny pozostaje integralną częścią przekazu (Sztuka rzeźbiarska Kyryła Huzenki @huzenko.kyrylo.sculpture. Seria prac stworzona po rozpoczęciu pełnoskalowej inwazji Rosji na terytorium Ukrainy, jako odzwierciedlenie stanu emocjonalnego i przeżyć autora. Pierwszy dzień, Obrońcy Azowa, Złość, 2022). To właśnie on precyzyjnie określa genezę serii i jej bezpośredni związek z wojną.

Rzeźby ukazane w trzech kadrach są dynamiczne, napięte, o wyraźnie zarysowanej muskulaturze i gestach wskazujących na skrajne obciążenie fizyczne oraz emocjonalne. Huzenko operuje językiem ekspresyjnej plastiki, w której ciało staje się nośnikiem afektu, a deformacja i napięcie są podstawowymi środkami wyrazu. W kontekście początku wojny w Ukrainie takie przedstawienie ciała jest charakterystyczne: artyści nie dokumentują wydarzeń, lecz ukazują somatyczne reakcje na traumę, strach, gniew i heroiczny wysiłek.

Pierwszy dzień to figura kondensująca szok pierwszych godzin inwazji, moment nagłego wejścia wojny w codzienność. Obrońcy Azowa to rzeźba, która nie przedstawia konkretnej sceny, lecz materializuje doświadczenie obrony Mariupola: ekstremalne napięcie, wyczerpanie, determinację i heroizm. Złość jest wizualizacją intensywnego afektu, który stał się jednym z dominujących stanów emocjonalnych w pierwszych miesiącach wojny; ciało zostaje tu przedstawione jako forma zdeformowana przez gniew i napięcie.

Trzy kadry tworzą sekwencję odpowiadającą pierwszym etapom doświadczenia wojny: szok, obrona, gniew. Karuzela buduje narrację afektywną, w której rzeźby funkcjonują jako materialne świadectwa emocjonalnych reakcji na wydarzenia historyczne. W kulturze sieciowej taki format pełni rolę archiwum afektów: dokumentuje wpływ wojny na ciało, gest i percepcję emocjonalną.

Najgłębszy wkład tej rzeźby w ukraińską sztukę lat 2022–2025 polega na ustanowieniu modelu przedstawiania wojny poprzez cielesność jako podstawowe medium pamięci. Huzenko tworzy formy, które koncentrują doświadczenie pierwszych dni inwazji w napięciu mięśni, skręcie gestu i somatycznym obciążeniu. Jego prace wprowadzają do współczesnej plastyki język, w którym ciało staje się miejscem zapisu afektu, a materiał rzeźbiarski przechowuje ślad emocjonalnego uderzenia wojny.

W latach 2022–2025 ukraińska sztuka intensywnie poszukiwała sposobów przedstawiania początku wojny. Rzeźby Huzenki oferują formę, która skupia doświadczenie w jednej zwartej figurze, tworząc przestrzeń, w której wojna zapisuje się poprzez fizyczność: napięcie, deformację, gest zatrzymany w momencie granicznym. Dzięki temu jego prace stają się jednym z kluczowych świadectw artystycznych pierwszych miesięcy inwazji, ucieleśniając afekty, które ukształtowały percepcję wojny w kulturze ukraińskiej.

© Yana Hladyr 2026