Witalij Zapeka – pisarz, fotograf, żołnierz

Ten tekst kultury sieciowej przedstawia wpis poświęcony Witalijowi Zapecie (укр. Віталій Запека) — pisarzowi, fotografowi i żołnierzowi, którego twórczość powstała w bezpośrednim kontakcie z doświadczeniem wojny. Kadr składa się z dwóch wyraźnie oddzielonych części: po lewej stronie widzimy czarno‑białe zdjęcie Zapeki w wojskowym mundurze i czapce maskującej. Jego twarz jest spokojna, lekko zamyślona, co nadaje fotografii charakter dokumentalny, niemal reporterski. Po prawej stronie umieszczono okładkę jego najnowszej książki Polinka w Krainie Głupstw (ukr. «Полінка в країні Дурниць»), utrzymaną w żywej, dziecięcej stylistyce: pastelowe kolory, ilustracje postaci i psa tworzą kontrast wobec surowego portretu autora. Ten wizualny dysonans podkreśla, jak twórczość Zapeki łączy wojenne doświadczenie z literaturą dla najmłodszych.

Wpis zawiera pełny komentarz medialny: „Witalij Zapeka — pisarz, fotograf, wojskowy (укр. Віталій Запека – письменник, фотограф, військовий). Pierwsze opowiadania i szkice napisał w 2015 roku, kiedy zgłosił się na wojnę jako ochotnik. Jest autorem wielu powieści i książek dla dzieci. Jego powieść Cucyk (ukr. «Цуцик») została wyróżniona nagrodą imienia Iryny Wilde (ukr. «імені Ірини Вільде») oraz znalazła się w długiej liście Nagrody Szewczenki (ukr. «Шевченківська премія»). Najnowszą książkę Witalija, Polinka w krainie Durnic (ukr. «Полінка в країні Дурниць»), można zamówić w wydawnictwie Vivat (ukr. «Віват»).”

Ten tekst kultury sieciowej jest przykładem sposobu, w jaki media społecznościowe przedstawiają twórców, dla których wojna stała się punktem zwrotnym w życiu i literaturze. Zapeka należy do autorów, którzy zaczęli pisać w odpowiedzi na doświadczenie frontowe, a później rozszerzyli swoją twórczość o literaturę dla dzieci. Zestawienie jego wojskowego portretu z kolorową okładką książki pokazuje, że jego pisanie jest próbą zachowania wrażliwości i komunikowania się z najmłodszymi w czasie, gdy rzeczywistość jest pełna przemocy i niepewności. Powieść Cucyk, wyróżniona prestiżowymi nagrodami, stanowi przykład literatury, która łączy prostotę narracji z głębokim doświadczeniem wojny, natomiast «Полінка в країні Дурниць» ukazuje, że autor świadomie kieruje swoją twórczość ku dzieciom, tworząc dla nich przestrzeń bezpieczeństwa, humoru i wyobraźni.

W tym ujęciu tekst o Zapecie pokazuje, jak kultura sieciowa dokumentuje twórców‑żołnierzy i jak ich prace stają się częścią szerszego procesu przekształcania doświadczenia wojny w formę artystyczną. Jego literatura — zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci — pełni funkcję świadectwa, a jednocześnie tworzy przestrzeń regeneracji i kulturowej odporności, która jest kluczowa dla sztuki ukraińskiej czasu wojny.

© Yana Hladyr 2026