„Lato, dzieci, jesień, zima, wojna i wiosna”

Prezentowany tekst kultury sieciowej koncentruje się na poetyckiej książce „Lato, dzieci, jesień, zima, wojna i wiosna” (Літо, діти, осінь, зима, війна і весна) autorstwa Bohdana Kucenki (Богдан Куценко), ukazując ją jako przykład współczesnej ukraińskiej poezji, która łączy prostotę wyrazu z emocjonalną intensywnością. W materiałach podkreśla się, że tom należy do grupy nowych publikacji poetyckich wydanych w ostatnim roku przez ukraińskie oficyny, a jego szczególną cechą jest połączenie szczerości, bezpośredniości i oszczędności formalnej. Poezja Kucenki opisywana jest jako „szorstka”, „niemal surowa”, a jednocześnie głęboko uczuciowa — pozbawiona literackiej pozy, niepretensjonalna i nienadmierna. Autor nie „gra w poezję”, lecz rejestruje doświadczenia i obserwacje w sposób prosty, klarowny i pozbawiony ironicznego dystansu.

W tekście zwraca się uwagę na związek tej poetyki z nurtem „nowej szczerości” (нова щирість), który zakłada bezpośrednie odsłanianie sensów i emocji bez maski ironii czy estetycznego przetworzenia. Wiersze Kucenki funkcjonują jako zapis codzienności, w której elementy życia — dzieciństwo, pory roku, miasto, wojna — współistnieją bez hierarchizacji, tworząc obraz ludzkiego doświadczenia w jego zwyczajności i kruchości. Podkreślona zostaje również rola przestrzeni miejskiej, zwłaszcza rodzinnej Winnicy (Вінниця), przedstawianej jako poranny, półpusty krajobraz, który sprzyja kontemplacji i uważności. Miasto pojawia się w poezji jako przestrzeń cicha, nieprzeładowana, pozwalająca na uchwycenie drobnych, niemal medytacyjnych szczegółów codzienności.

W materiałach towarzyszących książce akcentuje się, że jej wartość polega na połączeniu prostoty i głębi — w każdym wersie obecna jest bezpośredniość, która nie wymaga dodatkowych ozdobników. Cytowane słowa poety „життя прекрасне коли прекрасне” („Życie jest piękne, kiedy jest piękne”) wskazują na charakterystyczną dla jego pisania afirmację życia w jego najprostszych przejawach. Projekt medialny, w ramach którego prezentowana jest książka, podkreśla także, że publikacja powstała przy wsparciu państwowej instytucji „Ukraiński Instytut Książki” (Український інститут книги) oraz we współpracy z wydawnictwem „Starу Lew” (Видавництво „Старий Лев”) i platformą Sensor Media (Сенсор / sensormedia.ua), co wpisuje ją w szerszy kontekst współczesnej polityki kulturalnej Ukrainy.

Ósmy kadr tego tekstu kultury sieciowej podkreśla, że wojna zostaje przedstawiona jako dominanta poetyki Bohdana Kucenki: to ona powoduje rozszczepienie języka, staje się zasadniczą przyczyną jego wielowarstwowości i napięcia, a jednocześnie funkcjonuje jako „nieobecność”, która organizuje cały sposób mówienia. Poeta określa wojnę właśnie poprzez brak — brak snów, brak możliwości opisania doświadczenia, brak ciągłości, co sprawia, że wszystko, co dotąd tworzyło naturalny rytm życia, zostaje przez nią rozdzielone: lato, dzieci, jesień, zima i wiosna przestają układać się w spójny cykl i stają się od siebie odseparowanymi elementami. Ta strukturalna „nieobecność” wojny, która jednocześnie działa jak siła rozrywająca, tworzy konfliktogenną podstawę tych wierszy. W ten sposób wojna nie jest tu tylko tematem, oraz elementem tytułu całego tomu, lecz też mechanizmem deformującym percepcję i sens, a jej działanie — widoczne w rozwarstwieniu mowy i fragmentaryzacji świata — stanowi zasadniczy rdzeń konfliktogenności tej poetyki. © Yana Hladyr 2026